international womens day 2019

Loonkloof: Waarom Internationale Vrouwendag belangrijk is

Het is vandaag International Women's Day of Internationale Vrouwendag op z'n Nederlands. Vandaag 100 jaar geleden kregen vrouwen voor het eerst kiesrecht. Super fijn en nog steeds merk ik dat er ongelijkheid is. Bijvoorbeeld bij ophef als MEROL iemand vraagt haar te beffen, als er op Internationale Vrouwendag ineens heel erg de behoefte is aan Internationale Mannendag (die overigens jaarlijks op 19 november is), catcalling (zie bijvoorbeeld deze IG) en de 'dat zal allemaal wel meevallen-reacties daarop van zowel mannen als vrouwen. En nu het besef dat er een serieuze loonkloof is tussen het salaris van mannen en dat van vrouwen.

“SHIT, ik moet onderhandelen." Dat kwam als eerste bij me op; “SHIT” in plaats van “YES, er is ruimte!”

Ik heb een nieuwe baan. Een leuke voor 16u per week die bijdraagt aan mijn missie: Mensen laten groeien/ ontwikkelen. De inhoud is besproken, het aantal uur en de startdatum ook. De eerste afspraken zijn al in mijn agenda gepland. Maar nu het salaris. Er werd me een bod gedaan en ik moest maar kijken of ik akkoord ging of een tegenbod zou doen. “SHIT, ik moet onderhandelen." Dat kwam als eerste bij me op; “SHIT” in plaats van “YES, er is ruimte!” Een beetje ongemakkelijk omdat ik altijd roep dat ik geld niet belangrijk vind, maar dat is natuurlijk alleen zo op de momenten dat ik het heb en omdat ik best goed kan sparen.

Tijdens een pauze in een training raakte ik hierover in gesprek met mede-assistenten en trainers. Ik gaf aan dat ik het spannend vond en dat ik het gevoel had dat ik voor mezelf op moest komen. Op de een of andere manier kreeg ik het idee dat ik goed moest onderhandelen omdat het anders oneerlijk zou zijn. Want in mijn zoektocht naar wat dan een ‘passend’ salaris zou zijn kwam ik ook in de goedbedoelde invulbladen terecht. Waar een van de vragen was of ik een man of een vrouw ben. Kennelijk heeft dat invloed op de indicatie van het salaris dat uit de rekentool zou komen? Ik voelde mezelf boos worden. Een boosheid uit een soort onmacht. Het is 2018 2019 en volgens een computer zou het logisch zijn dat ik minder salaris verdien te verdienen omdat ik geen piemel heb?

De trainsters vertelden over het werk dat zij ooit gratis of voor weinig geld hadden gedaan, maar waar ze niet slechter van zijn geworden. “Als ik weet dat ze voor me zorgen wordt het salaris onbelangrijk” zei een van de trainsters. Ik wilde gelijk roepen dat dat onzin is, want je hebt toch ook gewoon geld nodig af en toe? En makkelijk voor bedrijven om gebruik van je te maken op die manier. Ironisch bedacht ik daarna wat deze dag ‘assisteren’ me eigenlijk koste. Reiskosten om er te komen, kinderopvang, gemiste inkomsten doordat ik die dag niet kon werken… En voordat ik dat lijstje af kon maken in mijn hoofd voelde ik wat ze bedoelde. Ze zorgen voor me. Hier kan ik terecht met alles wat er is. Met hoe ik me voel, waar ik van droom, wat mijn angsten zijn en met alles wat ik verder nog wil leren.

Ik denk terug aan vorige werkgevers en zie ineens kraakhelder de verschillen. Op de plekken waar ik het naar mijn zin had verdiende ik misschien ook niet de hoofdprijs maar kon ik zijn wie ik ben en werd er voor me gezorgd. En bij banen waar ik dat stukje miste werd geld ineens weer een issue en voelde ik de oneerlijkheid.

Nu mijn nieuwe baan. Ik heb onderhandeld. Gelukkig kwam ik pas na mijn onderhandeling op de website van WOMEN Inc. terecht. Daar lees ik dat het als vrouw niet altijd handig is om ‘hard’ te onderhandelen. Mede omdat je daardoor afwijkt van de norm/ het stereotype van verbindend en onbaatzuchtig. Bij mannen bevestigt onderhandelen juist hun assertieve rol.

"Misschien gaan ze dan wel beter voor me zorgen. Uit een soort medelijden ofzo”

Ik heb dus onderhandeld en voor mijn gevoel zelfs goed. Ik ben bij mezelf en in contact gebleven. Met argumenten en een onderbouwing. Natuurlijk kwamen er allemaal overtuigingen langs toen ik niet gelijk een reactie kreeg op mijn tegenbod. (“Ik heb te hoog ingezet, ze vinden me vast arrogant”) En na de volgende dag nog steeds niet. (“Zie je wel? Zo arrogant dat ze niet eens meer contact met me opnemen”) De derde dag werd het nog erger: “Zou ik ze dan toch gewoon mailen dat ik akkoord ga met het eerste bod? Dan ben ik in ieder geval van die onzekerheid af. Misschien gaan ze dan wel beter voor me zorgen. Uit een soort medelijden ofzo” Ik kan nog hele pagina’s vullen met dit soort gedachten. Je kunt je voorstellen dat dit niet heel helpend was.

Toch ben ik blij dat ik het gedaan heb. Als ‘het stereotype’ dat ik doorbrak me deze baan zou kosten zou ik er niet willen werken, hoe onbewust het waarschijnlijk ook zou zijn. En misschien zeg ik dit zo makkelijk omdat ik in de positie zat waarin ik die keuze zou hebben. Maar dan nog. Jeetje, ik merk dat ik mezelf verontschuldig dat ik een goede uitgangspositie had. Alsof het er pas toe zou doen als ik helemaal niks zou hebben en dán dat stereotype zou doorbreken. Zoals die helden uit de geschiedenis die alles op het spel zetten voor gelijkheid. Alsof ik nu niet trots zou mogen zijn.

Ik ben deze week begonnen en ik weet nog niet hoe deze organisatie voor me gaat zorgen. Ik heb nu in ieder geval voor mezelf gezorgd en daar ben ik trots op!


Trouwens: In het kader van support andere vrouwen heb ik Noor, een ambitieuze moeder uit Iran, ingehuurd om de afbeelding bij dit blog voor me te maken.


Wil je meer lezen over deze loonkloof? Kijk dan op de website van WOMEN Inc. Ze maakten er ook een helder schema bij. Op hun website is hij beter te lezen dan zo via Facebook.